Ding #11: First thought? First things first!

Een van de zaken waar ik in het Internettijdperk last van heb is dat het zo gewoon gevonden wordt dat je overal aan mee doet, alles probeert en vooral overal een mening over hebt. Ik ben daar enige jaren geleden juist bewust mee opgehouden.

De Dingen die tot nu toe behandeld zijn hebben alle, gegeven de tijd en de ruimte, de potentie enorm veel toegevoede waarde te bieden, dat is overduidelijk. Mijn eigen interesse ligt echter vooral bij de inhoud van het depot, de papiermassa, het fysieke beheer en de bijbehorende heuristiek. Kortom: bij het er voor zorgen dat je zonder web2.0 je weg vindt zodat je het materiaal juist rijp kunt maken voor o.a. de toepassing van interactiviteit. Ik ben me er bewust van dat het mijn ceterum censeo is: je kunt pas verbeteren, automatiseren of verwebtweepuntnullen als je het basale beheer in de vingers hebt.

Het moge duidelijk zijn: de focus ligt daar helaas helemaal niet. Al jaren niet. En dan span je met een nieuw opgetuigde website en alle toegangen digitaal het paard achter de wagen. Wanneer dNA live gaat hoop ik even een tijdje niet al te veel studiezaaldienst te hoeven draaien.

Daarom: kennis nemen van de mogelijkheden van web2.0-toepassingen: prima. Nadenken over het toepassen ervan: ook prima. Toepassen zonder het beheer (fysiek én intellectueel) werkelijk te beheersen: niet prima.

[zelfspot aan]Ach ja, nog geen veertig en nu al een ouwe lul...[zelfspot uit]

Ding #10: Shared <> Online

Briljant in zijn eenvoud: 1 document waar door verschillende mensen aan gewerkt wordt.
MAAR: zet dat dan alstublieft op een eigen server, met eigen beveiliging, in eigen beheer, zonder tussenkomst van Google. Het is onvoorstelbaar wat een Moloch er aan het groeien is, en dat haast niemand zich af lijkt te vragen wat er met al die informatie gedaan kan worden (en dus ook gedaan wordt). Natuurlijk is 99,99999999999% wat de gemiddelde mens doet niet interessant, maar een bedrijf (beursgenoteerd nog wel) als Google hoeft maar weinig moeite te doen om een boel over jou, je werk etc. te weten te komen.

Quote:

Waarom zou ik?

De kans is groot dat je Google gebruikt als zoekmachine. Maar weet jij nog wat je bijvoorbeeld vier, negen of negentien dagen geleden om één uur ’s nachts bezig hield? Nee? Google wel, tot op de seconde. Daarmee weet Google bijna meer over jou dan jijzelf. Zoekopdrachten, Google Maps en Street View locaties, je e-mails in Gmail en zelfs de websites die je via Google bezoekt; alles wordt voor lange tijd opgeslagen.

En jouw leven wordt niet alleen door adverteerders, maar misschien ook wel door je verzekeringsmaatschappij, kredietverstrekker of de overheid ingezien. Of door criminelen, als de database van Google gehackt wordt of op straat komt te liggen door een fout.

Zoekresultaten zijn al vaker op het internet beland. Bij het zogenaamde ‘America Online Search Data Scandal’ belandden ruim 20 miljoen zoekopdrachten van 650.000 gebruikers van zoekmachine America Online (AOL) online. Nog steeds kun je op de website www.aolstalker.com van al die mensen zien, waar zij naar hebben gezocht.

Denk dus goed na voordat je al jouw zoekgedrag aan één bedrijf geeft. Je zoekgedrag bevat namelijk je meest persoonlijke en intieme informatie. Zoals je politieke voorkeur, gezondheid en liefdesleven. Kortom, je diepste geheimen. Informatie die niemand anders iets aangaat, ook Google niet.

Bron: Bits of Freedom.

En met Google Docs geef je nog meer weg...

Ding #9: to map locations, one should start with locating maps

Veruit de beste manier om een kaartcollectie te ontsluiten is inderdaad het georefereren, al valt dat bij materiaal van pak 'm beet vóór 1825 nog niet altijd mee. Maar het kan, zoals het KIT enig jaren geleden bewees: aan al haar kaarten zijn de uiterste coördinaten toegekend, en aan alle plaatsen de eigen coördinaten, zodat je onafhankelijk van de schaal al het materiaal dat 1 bepaalde coördinatenset bevat kunt opvragen.

Toen ik dit voorbeeld onlangs aan Tom Harper van de British Library voorlegde was zijn reactie ronduit enthousiast, maar hij zag ook het probleem: hoe ga je je volledige collectie van coördinaten voorzien? Nou hebben ze in Londen 4,5 miljoen kaarten, wij in Den Haag 'slechts' zo'n 250.000. Ook ik heb mezelf de vraag al enkele malen gesteld: hoe kun je op gestructureerde wijze de collectie geotaggen? Uiteindelijk kan ik niet anders concluderen dan dat de prioriteit moet liggen waar die hoort: eerst de collectie op orde, zodat we weten wat we hebben, en we überhaupt kunnen gaan digitaliseren. Daarna breken we het hoofd wel over zaken die dan prangend zijn.

Ergo: toekomstmuziek, een gegeorefeerde collectie (maar wel héle mooie muziek). Voordeel: het NA zal geen remmende voorsprong oplopen ;-)

Ding #8: YouTube

Ja hee die kende ik nog niet... Je moet wel onder een bijzonder dikke steen domicilie hebben wil je de enorme groei in het aanbod van bewegend beeld en geluid op het Net hebben gemist. Heerlijk om eindelijk Amerikaanse programma's te kunnen kijken die in NL nooit of te nimmer op de buis komen (zoals het onvolprezen Fishing with John) of om alle afleveringen van Kabouter Wesley achter elkaar te kijken tot je van melligheid uit elkaar barst. Maar vooral om toch nog stukjes van gemiste concerten mee te pikken:

Maar: heeft YouTube (et alii) nut voor het NA? Het NA heeft zelf nagenoeg geen bewegend beeld in de collectie, dat gaat standaard naar Beeld&Geluid. Wel zouden we instructiefilmpjes kunnen maken, maar waarom zou je die op Youtube pletten als je een eigen site hebt? Ik zie niet zo gauw nut voor de dienst.

Ding #7: Flickr 'n' Mash

Het mooiste voorbeeld dat ik ken van mashups gebaseerd op Flickr wordt ook weer in Flickr zelf gepresenteerd: de set Locals and Tourist. Foto's op Flickr worden gesplitst naar herkomst van de maker en in verschillende kleuren geplot op een kaart. Uit de beschrijving: Blue points on the map are pictures taken by locals (people who have taken pictures in this city dated over a range of a month or more). Red points are pictures taken by tourists (people who seem to be a local of a different city and who took pictures in this city for less than a month).

Ding #6 revisited: Tagging the Commons

Mooi idee. Maar... hoe zorg je ervoor dat standaardizering van gebruikte termen afgedwongen wordt? Hoe zorg je bijvoorbeeld voor de juiste keuze tussen 'fiets' en 'rijwiel'? Wat is je doel, wat je beleid: hoe diep wil je gaan - geef je alleen de zaken in de voorgrond aan of elk detail, tot de namen van de personen die in de foto's die in de fotolijstjes op de schoorsteenmantel die links op de foto die je beschrijft afgebeeld staan aan toe? Er vanuit gaande dat je een computer alles kan laten doen, verwacht ik dat ook dit te sturen en controleren is, maar werkt Flickr the Commons ook zo? Als het publiek gebruikt wordt als ontsluitingsmiddel, hoe geef je je er dan rekenschap van dat een leek geen professional is? Of besteed je 'n fte aan moderation?

Tag: Sanseveria?

Ding #6: Flickr

Waarom willen mensen toch zo graag alles wat ze doen en laten publiek op het net zetten? OK, een paar foto's waar je zelf trost op bent, dat begrijp ik, maar alles zo-hup-gooi-het-er-maar-op, nee, da's niet mijn ding. Ook het gebruiken van het Net als backup staat me niet aan: voor wat hoort wat, en waarom zou ik mijn foto's ergens 'gratis' wegzetten terwijl ik daar een deel van de zeggenschap verlies? Begrijp me niet verkeerd: mijn loggeschiedenis omvat voor 50% fotolog. Maar dan wel volledig in eigen beheer, met zelf toegekende tags en (een poging tot) copyrightvermelding.
Ik begrijp de voordelen voor expats, mensen die langdurig buiten hun directe sociale kring verblijven, etc. Als ik nou een half jaar naar Wellington of Washington zou worden gedetacheerd, ja dan valt er nog wel eens over te denken om de thuisblijvers op de hoogte te houden.

Ding #5: RSS en Blogroll

Tja, blogroll... altijd wel makkelijk om je vaste links bij elkaar te hebben maar ik vind uiteindelijk toch één grote linkpagina die je zo nu en dan bijhoudt toch makkelijker. Vandaar: een klein beetje hier rechtsonder, de rest via de linkgeest.

Ding #4: RSS

Nooit de tijd voor genomen om uit te vinden hoe het werkt en ik merk nu hoe dom dat was. In één woord: handig! Zeker met de feeds die je op je zoekvragen in Ebay en Marktplaats kan maken ;-)
Maar natuurlijk ook de mogelijkheid om de vaste lijst favorieten niet meer door te hoeven ploegen op nieuwtjes. Heel fijn.

Ding #3 continued, A.K.A.: 'ere we go again...

Vorig jaar te druk om de Dingen te doen, ben ik nu veroordeeld tot de zomercursus. Goed dat de dwang er is: anders zou het er nooit van komen en er zijn wel wat dingen die ik nog niet ken.
Aardige aan weer eens aanloggen op blogspot is dat het dashboard een overzicht geeft van mijn oude logs. Zoals: 1.695 berichten, voor het laatst gepubliceerd op 26 september 2005, en dat nog maar het eerste van de 5 die ik heb bijgehouden... En toch was ik er niet vroeg bij voor mijn gevoel. Van loggen leerde ik met de tijd dat je beter je hoofd uit je navel kunt trekken om wat nuttigs te gaan doen :-) Met veel vertraging ben ik op 28 februari 2009 definitief gestopt met bloggen. Alleen mijn vaste linkpagina gebruik ik nog, maar die is ook allang niet meer bijgewerkt.